Autobus czerwony

Nie znałem go osobiście, bo przyszedł do Gazety długo po mnie. I dlatego nie od razu skojarzyłem, że chodzi o osobę, którą znałem z sieci - właśnie z jego blogowej działalności, z pisania o tym, co i mnie interesowało, facebooka, blipa... W dodatku ostatnio zajmował się u Was tym, czym ja się miałem kiedyś zajmować.

"Rozmawialiśmy", gdy przeprowadzał się do Warszawy, pomogłem mu kilka razy wydobyć jakieś warszawskie tematy i napisać o nich.

Dopiero do mnie dociera, że choć nigdy nie rozmawialiśmy twarzą w twarz, to odszedł ktoś bliski.

"Ci co odchodzą wciąż z nami są"....
Łukasza już niestety nie ma wśród nas, ale pozostały piękne wspomnienia.
Ujmowała wszystkich Jego wspaniała osobowość - świetnie się spędzało z Nim czas, zwłaszcza słuchając Jego barwnych opowieści i zawsze żal było się rozstawać.
Jest moim ulubionym uczniem i zajmuje ważne miejsce w sercu. Trudno opisać ból...
Do zobaczenia w lepszym świecie...
Wychowawczyni

Tak naprawdę Łukasz nie odszedł, żyje w moim sercu, myślach i modlitwie

Moj starszy, przyszywany Braciszek...
kocham Cię Łukaszku i zawsze będę.
Już tęsknię.

Wspaniały człowiek, którego miałam szczęście znać 17 lat
Źródło optymizmu i radości
Nie tylko kolega z jednej klasy z podstawówki i liceum, ale i Ktoś, kto zarażał uśmiechem, z Kim wspólnie spędzony czas płynął szybciej...Od Kogo można było się wiele nauczyć...
R.I.P.

Kim był dla nas, powiedzieliśmy właśnie wczoraj u nas, odsyłam www.crmtm.eu/blog/index.php/2009/03/23/ogloszenie-parafialne-o-wiezowcach-ii/ , bo sił brak, by to pisząc ponownie, przeżywać na nowo, by zrozumieć, co się stało, tym bardziej.